Remouchamps | Coo (B)

Zondag 12 juni 2011. Eerste Pinksterdag, typisch zo’n dag om erop uit te trekken. De bestemming voor vandaag zijn de Grotten van Remouchamps en de watervallen van Coo in de Belgische Ardennen. Deze grotten heb ik in een ver verleden bezocht en ik was benieuwd of mijn herinneringen aan de enorme grotten, de boottocht en de enorme ‘zaal’ nog wel klopten. Van mijn bezoek destijds heb ik geen foto’s dus een mooie gelegenheid om dat in te halen.

Door mijn foto’s die ik vorig jaar in de grotten van Canalobre gemaakt heb wist ik dat het geen echt gemakkelijke opgave zou zijn om in grotten te fotograferen. In de regel is er heel weinig licht in grotten en fotograferen met behulp van een statief is geen optie. Als je er al überhaupt zou mogen fotograferen. En inderdaad bij de ingang staat een groot bord met daarop ‘verboden te fotograferen’. De praktijk is gelukkig heel anders gebleken.

Waar ik in Canalobre een privé rondleiding heb gekregen gaat men in de Grotten van Remouchamps voor een heel andere aanpak, nl. veel mensen in een keer in een rondleiding. Nu klinkt het allemaal erger dan het is want hoewel de groep uit zo’n 50 personen bestond viel het mee met de drukte. De gids die de rondleiding verzorgde was er een die het werkelijk op zijn gemak deed en hij gaf ook volop de gelegenheid om foto’s te maken.

Verder zit er een ontzettend groot verschil in de benadering van Grotten in Remouchamps en die van Canalobre. De Grotten van Canalobre worden met een ontzettende omzichtigheid benaderd in de zin van dat er overal meet apparatuur voor van alles en nog wat staat, de verlichting aangepast is  en er niet teveel mensen naar binnen mogen in een keer. In vergelijking met de Grotten van Remouchamps gaat men om met de grotten van Canalobre alsof het een ontzettend kostbaar  relikwie is. Niets van dat alles in de Grotten van Remouchamp.

Het grottenstelsel van Remouchamps is ca. 1 miljoen jaar oud en bestaat feitelijk uit twee verdiepingen die zo’n 10 meter boven elkaar liggen. Via een wandeling over een lengte van 1,2 km loop je naar het einde van grot (althans het voor toeristen toegankelijke deel). Bij het einde aangekomen daal je via een wenteltrap af naar de onderste etage van de grot waar een riviertje stroomt – de Rubicon – dat uiteindelijk uitmond in de Amblève.

Voordat je echter in de boot stapt klim je eerst weer omhoog naar het hoogtepunt van het bezoek, nl. de grote zaal. De grote zaal is een enorme ruimte van zo’n 40 meter hoog. Je komt er ogen te kort om het geheel te goed in je op te nemen. De grootsheid van zo’n ruimte is niet met een fotocamera vast te leggen. Dit is iets dat je met je eigen ogen moet zien en beleven.  De totale wandeling inclusief de boottocht duurt zo’n dik uur en 15 minuten en is zeker de moeite waard om te doen.

Verder is de afdaling met de oude wenteltrap naar de benedenste verdieping
nog het vermelden waard . De grotten van Remouchamps zijn nu zo’n 190 jaar open voor het publiek. Bij het afdalen van deze wenteltrap krijg je echt het gevoel van toen.

Na mijn bezoek aan de Grotten heb ik nog een klein stukje langs de oever van de Amblève gewandeld om daarna naar Coo toe te gaan. Over Coo kan ik kort zijn. Afgezien van de watervallen is er niet veel te beleven voor mij. Overigens zijn de Watervallen van Coo niet meer in volle glorie te fotograferen omdat de kant vanaf waar je dat kunt doen nu in Plopsaland ligt.

Alle foto’s op een na zijn gemaakt zonder flitslicht. Dit betekende wel langere sluitertijden en als gevolg hiervan zie je bewegingsonscherpte in de foto’s voor wat de mensen betreft. Dit is in mijn ogen niet storend omdat het in deze reportage niet om de mensen gaat maar om de mooie Grotten van Remouchamps.